• Altijd voor elkaar

    17 december 2018
    Je ligt tegen me aan. Kleine poes kijkt zielig, alsof hij weet. Hij voelt de liefde, knort voldaan. Mijn hand gaat door je haar. Ik zal er zijn, dat weet je wel. Een hulplijn voor je leven, tot mijn laatste jaar. Ik hou van jou. Ik zeg het altijd voor het slapen. Waarheid in gewoonte, ik beloof je eeuwig trouw. Hou je vast. Laat het stormen. Ook deze wind gaat toch weer liggen. De zon schijnt dan in je gezicht en verbleekt de last. Morgen weer een nieuwe dag. Hoofd omhoog en schouders breed. Wij tegen de wereld, strijdend in één team. Altijd de laatste lach!
  • Strijd tegen het lot

    17 december 2018
    Bij het binnenkomen valt hij me meteen op. Door zijn niet te missen lange gestalte en markante hoofd steekt hij boven bijna iedereen uit. Ik observeer hem een tijdje terwijl ik denk aan de manier hoe ik hem zal gaan benaderen. Normaal gezien spreek ik redelijk makkelijk iemand aan, maar nu voelt het anders. Eng bijna. Het is druk in de zaal en ik zie dat Peter maar met moeite zijn aandacht weet te verdelen onder de vriendenschaar van hem en de andere bandleden. Ongewild misschien, maar de grote en trouwe vriendengroep lijkt extra begaan met de Rockabilly verslaafde ‘Contrabastovenaar’. Natuurlijk weet inmiddels iedereen van zijn zorgwekkende fysieke toestand. Iedereen zou alles voor hem willen doen, maar dat gaat niet. Helaas, maar zo werkt het nu eenmaal niet in het leven. Op het podium is hij zichtbaar even alles kwijt. Opgaand in de muziek zijn er even geen zorgen en [lees verder]
  • Het uurtje van Marije

    17 december 2018
    Met vermoeide benen slenter ik naar mijn voordeur. Zoals iedere dag vis ik eerst de post uit mijn bus. Veel brieven die ik liever niet krijgen zou, maar het is niet anders. Soms bijna blij met een grote verrassing van de postcodeloterij, waar ik niet eens aan mee doe. ‘Maak vlug open, wie weet’. Vandaag een dikke envelop. Mijn naam en adres met de hand geschreven. Eenmaal binnen maak ik de envelop open en vind een boekje. Ik weet meteen van wie, want ik herken het groene lintje met een strik. Het is haar blijkbaar niet om het geld te doen, want ik moest nog betalen. De hoogte van het bedrag leek me een schijntje als je weet wat ze in haar mars heeft. Ik zou het van de week overmaken, maar ze was me voor. Marije Hage. Ik ken haar niet. Op de een of andere manier kwam ik [lees verder]
  • Verplicht genot

    17 december 2018
    Een controle van de sterke arm midden op de dag is altijd spannend. Ik schiet altijd in de stress want over het algemeen vergeet ik mijn gordel, mijn autopapieren en mijn rijbewijs. Die spullen liggen overal, maar bijna nooit in mijn auto. De tijd om snel mijn gordel om te snoeren heb ik niet dus rijd met mijn liefste gezicht de fuik in. Voor mijn open raampje verschijnt een uiterst vriendelijke man. Zo’n man waarvan je zou kunnen vermoeden dat hij het pak dat hij draagt heeft gestolen. In het netste geval geleend, want agenten stelen natuurlijk niet. In ieder geval lijkt het geen typische oom agent. ‘We houden een controle’, vertelt hij me met een relaxt gezicht, terwijl ik mijn hand nog aan de sluiting van mijn gordel heb. Ik wacht op zijn gordelvonnis, maar dat komt niet. ‘Zou u even willen blazen?’, zegt hij bloedserieus. Ik ben verrast, [lees verder]
  • De mooiste van school

    17 december 2018
    Ik scroll door je tijdlijn. Bewonder je mooie gezicht. Ik weet het, ik ben veel te laat, maar kon niet op tijd zijn. Je magnetiseerde. Alles in mij. Ik heb niks verteld, dus kon je niet weten. Hoe ik je zag, je bijna vereerde. Ik heb niet gelogen. In zekere zin mezelf veroordeeld. Maar toch bonkt mijn hart, bij elke foto. Het zien van jouw ogen. Ik like, vind geweldig. Ooit zei je iets wat leek op affectie. Bemand door de angst wil ik het niet vragen. Is vast niet meer geldig. Jij leeft jouw leven. Ik doe mijn ding. Bewonder de passie op jouw hoge hakken. Het rood van je mond. Jouw manier je in de wereld begeven…
  • Dromen delen

    17 december 2018
    ‘Ik bel je straks wel terug, Star Trek begint zo’, hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Ik had nog niet eens wat gezegd. Ik had wel in een of andere sloot kunnen liggen, maar dat boeide blijkbaar niet. Star Trek begon bijna. Verstomd bleef ik achter. Ik heb het gesprek zonder antwoord weggedrukt en kon het eigenlijk niet zo goed snappen. Ik weet wel dat ze bestaan, de ‘Trekkies’, maar van sommigen verwacht je het gewoon niet. Voor me in de rij staat een stel. Ik sla ze even gade en zie dat ze heel erg goed bij elkaar passen. Hij lijkt erg veel op Jason Statham, ook qua postuur en het meisje heeft veel weg van zo’n kindsterretje uit een Amerikaanse avonturenfilm. Petje achterstevoren met daarop een prachtig gouden Star Trek logo. ‘Jason’ heeft een zwart shirt aan met eveneens zo’n mooi futuristisch vignet, wat de [lees verder]
  • De schaamte voorbij

    17 december 2018
    ‘Eentje van hun is zo leuk en grappig pap. Die doet net of hij niks kan, maar die kan echt wel goochelen hoor’. Mijn dochter Sterre won via de Jumbo 4 kaartjes voor een optreden van een ‘Magic Show’, verzorgd door de familie Kazan. Ikzelf zou er nooit kaartjes voor kopen om heel eerlijk te zijn. Niet dat ik geen respect heb voor wat deze artiesten je voorschotelen. Integendeel. Het is meer het onbegrip wat me op een bepaalde manier irriteert. Zoals velen met mij is het erg vervelend de onmogelijk lijkende trucs niet te kunnen doorzien. Op tv zag ik meermaals optredens met veel rook, wind en wapperende blonde haren, maar in vervoering raakte ik nimmer. Ondanks de vooroordelen trap ik lekker mijn schoenen uit en onder de stoel van mijn voorzitter. We zijn weer eens weg en dat is tenslotte ook al iets. Live en met mijn neus [lees verder]
  • Gemis voor altijd

    17 december 2018
    Als ik de nieuwsberichten even snel doorloop kom ik een bericht tegen. Een bericht uit een verscheurd hart waar ik een zenuwachtig onderbuikgevoel van krijg. Het betreft de kleine Donny. Iedereen kent hem en iedereen weet het nog. Het raakt me vol, elke keer weer. Temeer omdat ik zelf ook vier kinderen rond heb lopen en fietsen. Natuurlijk. Mensen komen en gaan, ik weet het. Maar iedereen heeft moeite met het verlies van een dierbare. Altijd te vroeg. Soms onbegrijpelijk vroeg. Sommigen met en anderen zonder de kans op een waardig afscheid. Ik weet niet wat erger is en waarvoor ik zou kiezen als het kon. Het waarom zullen we nooit weten en kunnen begrijpen. Het blijft gruwelijk oneerlijk. Mijn vader verliet ons moedig strijdend tegen het smerige Alzheimer. Een oneerlijke, verterende en veel te lange strijd. Niet te begrijpen waar hij dat aan verdiend heeft. Afgelopen weekend zie ik [lees verder]
  • Het verleden herhaalt

    17 december 2018
    Lopend over de groene dijk sta ik even stil op het punt waar de ‘grote bult’ vlak voor de finish moet hebben gelegen. Wat reed ik er graag. In de verte zie ik het punt waar je de dijk overstak en terug moest over het zware zandstuk met diepe knippen. Dijk op, dijk af. Het moet gisteren geweest zijn, want ik zie het nog zo voor me. De werkelijkheid is helaas anders. Ondanks er nog maar weinig over is van de vierkante meters die ze jarenlang tot hun beschikking hadden is MSV de Uitlaat nog steeds een hardwerkende vereniging. Vechtend voor het behoud, want wat je af moet geven krijg je in dit geval zelden nog terug. De overgebleven ruimte is tot de laatste meter benut. Net als toen is de organisatie strak en het baanonderhoud bovenmaats. Ze kennen de grond met diens behoeftes als geen ander en bewerken het [lees verder]
  • Willems wonderlijke wereld

    17 december 2018
    Het is waar. De ouderdom laat steeds meer sporen na. Uiterlijk tot daar aan toe, maar met het lichamelijke deel heb ik meer last. Ik kan alles nog wel, maar het kost me tegenwoordig zeker dubbel zo veel moeite een voorheen simpele klus te klaren. Het is niet erg. Het is niet anders. Ik ben geen klager. Het heeft geen zin en daarbij is het voor een ander ook erg vervelend. Toch loop ik al en maand met een pijnlijk knie. Het is vervelend als ik werken moet, maar ook liggend in bed zeurt de pijn door, dus besluit ik toch maar te bellen. Een altijd vrolijke Willem Verbruggen neemt op. Ondanks zijn steeds drukker wordende programma, weet hij me toch ergens tussen te wringen, zodat ik op korte termijn geholpen kan worden. Praktijk54. Ik was er al een keer eerder, maar toen voor mijn crossende zoon. Na drie maanden [lees verder]
  • Koffie met Seryljo

    17 december 2018
    Het ‘bakkie doen’ stond al een tijdje op de planning. Door de wederzijdse drukke agenda’s duurde het toch nog redelijk lang. Na een kort social media gesprekje in de afgelopen week is het er dan toch van gekomen. Seryljo. Een naam die ik nog nooit eerder ergens hoorde. Het zou Indonesisch zijn, zonder een voor hem bekende herkomst of betekenis. Goedlachs met een open karakter. We komen op veel punten verrassend overeen. Ook onze relatie statussen zijn gelijk en bij beiden bewust. Een overwogen keuze in volledige berusting. Niks moet en we mogen bijna alles. Ook hij kan terugkijken op een bruisend verleden waar hij meer dan vrede mee heeft. Mooie tijden beleefd als MC, waar hij de handen in de lucht kreeg. ‘Warmdraaien vond ik altijd het mooiste’. De tent aanwakkeren tot een laaiend vuur in zijn volle glorie. ‘Dat zijn momenten die je vast wil houden. Nooit meer [lees verder]
  • Oude tijden, nieuwe mensen

    17 december 2018
    Ik weet eigenlijk niet precies wat we er deden, maar we waren er wel altijd. ‘Chillen’ heet dat tegenwoordig. Zeker 40 jaar geleden, maar sporthal ‘de Kannebuis’ is zo goed als niks veranderd. In de hoek van de flipperkast staan nu twee gokkasten. De flipperkast was van ons. ‘Ownen’, heet dat nu volgens mij. Als we hem eenmaal bemachtigd hadden kwam er geen vreemde meer aan te pas. Dat je een vrij spel kreeg bij twee keer 0 in de eindscore, wist dan ook niet iedereen. Met een klap ging het ding in de laatste ronde bij de juiste score op tilt. Zo speelden we de hele middag gratis. Ook tafelvoetbal was toen nog groots. Hele competities werkten we af. We dachten heel wat te zijn, totdat er een ‘pro’ liet zien hoe je met de rechtsback, alles omzeilend, keihard tegen het achterhout van het doel van de tegenpartij kon [lees verder]
  • Burgers op z’n best

    17 december 2018
    Zolang ik me kan herinneren heb ik al een voorliefde voor hamburgers. De ene is de andere niet, daar ben ik inmiddels wel achter. Als het echt moet uit het frietvet, maar het bakplaatmodel is de grote favoriet. Gebakken ui, een beetje curry en ik ben een gelukkig mens. Na een middag ijsbaan rommel ik mijn kinderen bij elkaar. ‘Wat gaan we eten pap?’, vraagt mijn dochter. Ik heb nog geen idee. Het boodschappen doen is er ook bij ingeschoten, dus veel opties uit eigen keuken zijn er eigenlijk niet. Mijn dochter heeft een plan. ‘Gaan we naar die nieuwe hamburgertent pap?, da’s echt vet lekker’. Aangezien ik nog zelden in de binnenstad kom heb ik geen idee waar ze het over heeft. ‘Waar de Mac zat vroeger, daar is nu een nieuwe zaak’. Met uitzicht op een goeie hamburger krijg je me overal naartoe gelokt. We steken de markt [lees verder]
  • Pitstop

    6 mei 2018
    Als ik thuis aan kom lopen zie ik het silhouet van een wat oudere man. Hij zit naast mijn trap, voorover gebogen met zijn rug tegen de muur. Omdat ik me afvraag of het wel goed gaat spreek ik hem aan. Er valt een donkere schaduw over zijn gezicht, waardoor ik alleen zijn felblauwe ogen zie. Hij kijkt moe. Hij brabbelt wat, maar ik merk dat het praten hem veel moeite kost. Ik versta hem niet. In de schittering van de buitenverlichting zie ik zweetdruppels op zijn wang. Ik bied hem aan een dokter te bellen om er achter te komen wat er precies met hem aan de hand is. Hij kijkt me alleen maar aan. Zegt niets. Ik loop naar binnen zoek intussen op mijn mobiel naar het nummer van de dienstdoende arts. Terwijl ik wat scroll hoor ik herrie. Het komt van buiten, maar ik zie niets. Ik loop [lees verder]
  • Ja zuster, nee zuster

    6 mei 2018
    Als ik de deur open staan er vier bevallige jongedames in spannende ziekenhuiskledij op me te wachten. De mutsjes laten nog wat te raden over, maar doen zeker geen afbreuk aan het uiterlijke schoon. Ik word in de watten gelegd. Ze vragen me hoe het gaat en of ik wellicht een beetje zenuwachtig ben. Dat gebeurt niet snel, maar met vier vrouwen in één kamertje moet m’n jekkie toch wel even uit. Ik ga liggen terwijl nog even snel mijn kussen wordt opgeschud. De verdovingsnaalden gaan er diep in, maar ik hou me groot. Mijn arm gaat op en neer terwijl er in mijn hand geplukt wordt. Het blijft een aparte ervaring om er helemaal bij te zijn. Al snel gaan de hechtingen er in en word ik in het verband gezet. ‘Bent u alleen?’, vraagt een van de zusters bezorgd. ‘Ja, al een jaar of tien inmiddels. Waarom?’. Ze [lees verder]
  • Iedereen eet brood

    6 mei 2018
    Als ik in de werkplaats van een bakkerij aan het werk ben hoor ik plots een bekende stem. Hij lacht. Ik kan het geluid niet meteen thuisbrengen dus kijk nieuwsgierig om het hoekje. Rico kijkt me aan. ‘Hallo’, zegt hij vriendelijk. ‘Hee Rico’, reageer ik ietwat verrast. Hij heeft mij zeer waarschijnlijk verder niets te vertellen en ik weet zo snel niet deze kans uit te buiten dus ik ga weer verder met mijn werkzaamheden. Ik volg het gesprek wat hij heeft metde dame achter de toonbank. Hij is goedlachs en uiterst vriendelijk. Hij praat netjes en neemt de tijd uitgebreid te antwoorden. Ik gluur nog even en zie dat hij geniet van de aandacht. Het is geen patser met een grote bek. Hij kijkt niet gevaarlijk of stoer. Zijn brede postuur en de onwaarschijnlijk dikke benen verraden wel wat, maar verder lijkt hij in niets op de vechtmachine die [lees verder]
  • Niets aan de Hand

    6 mei 2018
    Vijf minuten te laat. Uiteraard. Aangezien ik de helft maar heb gelezen van mijn ziekenhuisuitnodiging moet ik aan de welkomstbaliemannen vragen waar ik moet zijn. ‘Derde etage’. Het even snel naar binnen, door een klein sneetje kijken en met vier hechtingen dichtnaaien zit er blijkbaar niet in vandaag. Ik krijg zelfs een eigen bed toegewezen. Ik heb honger. Normaal gezien red ik het niet om een hele dag niet te eten. Nu moest het. Van weer een andere zuster krijg ik allerlei instructies. ‘Wie komt u ophalen?, dan kunnen we haar bellen als u uit de operatiekamer komt’. Ik leg uit dat ik geen ‘haar’ heb en waarschijnlijk gewoon zelf naar huis zal rijden. ‘Dat lijkt me niet verstandig’, merkt ze terecht op. Verstandig is ook niet een van mijn allersterkste eigenschappen. Ik ben ruim op tijd want navraag leert dat ik pas twee uur later geholpen zal worden. Ik [lees verder]
  • De ware

    6 mei 2018
    Ze legt me in de watten, komt meteen als ik haar bel en domgenoeg verdenk ik haar van zoekend vrijgezel Ik gluur vanuit een ooghoek, als ze voorbij komt lopen want tussen een paar drukkers staat haar schort een beetje open Ze lacht om al mijn grappen, is streng, soms zelfs wat bazig niet erg want door de pillen ben ik toch een beetje wazig Ze is blij met me, dat denk ik dan, de leukste van de zaal en uiteraard ben ik ook erg benieuwd naar haar verhaal Ze heeft het druk, zo zegt ze, ik vat het niet persoonlijk op schuift gordijnen langzaam dicht, de spanning stijgt ten top Ze hijst me lief romantisch, in een rare blauwe tent en laat me achter, smoorverliefd, op de volgende patient…
  • Help

    6 mei 2018
    Een ‘mannenhuis’. Het klinkt grappig, maar is eigenlijk gewoon een bende. Altijd. Ik woon samen met een zoon van 15 en één van 26. Ze passen hier zo goed, omdat ze veel van mijn karakter hebben. We hebben allemaal dezelfde humor wat een gezellige, ontspannen en hechte band schept. Ook wat van mijn onhebbelijkheden kregen ze mee. Ik ben in de loop der jaren wat dat betreft gelukkig wel wat veranderd. Ouder geworden en wijzer. Wijzer in de zin van gevallen builen en geleerde levenslessen. Als ‘oudste’, dien ik natuurlijk de regels te bepalen in ‘huize Heijt’. Die hebben veelal te maken met het opruimen van eigen bende. Zo nu en dan schiet ik uit en ben ik er helemaal klaar mee. Ik roep ze samen en geef ze ieder hun portie vet. Ik vertel ze eerst hoe blij ik met ze ben en waar hun talenten liggen. Daarna speel [lees verder]
  • Gratis fruit

    6 mei 2018
    ‘Mag ik dan de roze pap?’. ‘Ik denk dat jij de enige bent die de roze wil lieverd, dus die is zeker voor jou’. Terwijl ik naar de kassa loop kijk ik op de verpakking van de tandenborstels. Drie en een gratis, da’s mooi. Het is een Franse verpakking, want er staat: ‘3+1 gratuit’. ‘Kijk’, zeg ik tegen mijn dochter. We krijgen er een grapefruit bij. ‘Echt papa?’, vraagt ze lief. ‘Dan moet je het wel zeggen bij de kassa’. Als ik aan de beurt ben speel ik het door. Het kassameisje pakt de verpakking en zoekt de bar code. ‘Krijg ik er echt een gratis grapefruit bij?’, vraag ik haar met een serieus gezicht. ‘Wat bedoelt u meneer?’. Ik vertel dat het op de verpakking staat, terwijl ik wijs naar de tekst. ‘Nee’, zegt ze. ‘Dat betekent tandenborstel, maar dat is Frans’…
  • Vals geld

    6 mei 2018
    Samen met een collega doe ik nog even een snelle boodschap voor we op klus gaan. Ik betaal mijn deel en sta aan het einde van de gang te wachten. Het meisje houdt haar hand op en pakt het losgeld aan van mijn werkmaatje. Ze telt en pakt er een 2 euro munt tussenuit. Ze kijkt nog eens goed en houdt de munt op zijn kant. Langzaam leest ze tekst die op de zijkant van de munt staat. ‘…zij met ons..’ zegt ze langzaam en zacht. Ze kijkt ons aan. ‘Er staat wat op’, zegt ze met een verwonderde blik. Ze pakt een andere munt uit de kassa la en houdt deze ernaast. ‘Oh, op deze ook al. Ik heb er meer van’. Eerst denk ik dat ze een geintje maakt, maar dat is niet zo. ‘Denk je dat hij vals is?’, vraag ik haar. Ze kijkt me aan en lacht. [lees verder]
  • Gemis

    6 mei 2018
    Steeds langer geleden. De momenten ken ik nog, glashelder. Herinneringen duidelijker zelfs, maakt het een kort verleden. Toen. Alles onbewust vanzelfsprekend. Het gemis duurt voort. Konden we het maar overdoen. Foto’s en een schilderij. Jouw ketting om mijn hals. Met mama praat ik over jou, zo ben je toch bij mij. Ik weet zo is het leven. Dat besef maakt me soms bang. Geluksgevoel van kinderliefde, elke dag. Ik kan niet zonder, zou ze alles geven. Ik weet dat heb jij ook gevoeld. Dat maakt het leven waard. En dat ik één keer zei dat ik nooit wat mocht, heb ik echt niet zo bedoeld. Ik kan je niks meer geven. Dankbaar voor wat jij me gaf. Het maakte me tot mij. Jouw liefde stroomt nu door en laat me herbeleven. Deze brief, een cadeau voor jou. Respect om wat je was voor ons. Mijn moeder en de mensen om [lees verder]
  • Mijn dokter

    6 mei 2018
    Een beetje nerveus loop ik de parkeerplaats over naar het huisartsen centrum. Ik ben over het algemeen niet zo heel flauw aangelegd. We hebben allemaal wel eens wat en tenslotte zijn er altijd mensen die iets ergers hebben. Niet zeuren dus. Toch zou ik makkelijk wat kunnen faken om naar mijn huisarts te kunnen. Ze is mooi en bovenal erg grappig. Mijn over vrolijke aanmelding wordt al snel teniet gedaan als blijkt dat ze er niet is. ‘Haar vervanger komt u zo halen hoor. Gaat u maar zitten’. Met gebogen hoofd druip ik af en neem plaats in de wachtruimte. Een ouder stel probeert het ijs te breken, maar de vorst zit ineens erg diep. Ik kijk op bij het horen van mijn naam. Een klein haarloos Belgisch mannetje met een buikje loopt op me af en geeft me een zeikerig handje. Hij is erg vriendelijk en behulpzaam. Ik kan er [lees verder]
  • Later

    6 mei 2018
    Wat gaat het hard. Met mijn vinger tegen de wijzer. Ik weet het wel, het heeft geen zin, maar toch. Groot en sterk, slim bijdehand. Mijn schoot doet moeite maar laat niets merken. De verbale kracht groeit. Tot ik het op een dag misschien niet meer weet. Tot ik moet vragen. Tot ik moet wachten. Zouden ze komen vandaag. Wat je geeft krijg je terug. Ik hou me vast…
  • Toos bedankt

    6 mei 2018
    Op onze geprepareerde fietsjes trokken we onbezorgd en wheelies makend de buurt door. We verzamelden altijd bij café de Handwijzer. Marco, Ad en ik haalden Peter op. Door het keukenraam zag ik je dan zwoegen. Dat is het juiste woord, want dat deed je. Voor jou was het normaal, je wist niet anders. ‘Moeten de jongens niks eten?’, vroeg je steevast aan Peter. Onze ‘woensdag frietjes dag’ van thuis werd uitgebreid met een extra sessie. Op dat moment was het de Handwijzer, maar het maakte helemaal niet uit waar je achter de bar en in de keuken stond. Elke ingezakte tent kreeg jij weer aan de gang. Met regelmaat werd er van locatie gewisseld en dan kwam de karavaan chauffeurs en losse gasten gewoon achter je aan. Als een lopend vuur werd via het ‘truckersbakkie’ doorgegeven waar Toos zat. Het leek gewoon toen, maar het was bijzonder. Als je jong [lees verder]
  • Alleen

    6 mei 2018
    Ik klik je profiel door. Foto na foto. Hetzelfde meisje, toch zoveel gezichten. De camera lacht, je hebt er een oog voor. Verlangende ogen. Het pure dat schittert. Je denkt aan wat komt en aan tijden vervlogen. Soms moet het er uit. Eenzaam met liefde. De passie die borrelt, een hard bonkend hart, zonder geluid. Er is tijd genoeg. Toch vliegt het voorbij. Straks ben je oud en misschien niet meer nodig. Een boer zonder ploeg. Steeds onderuit. Jezelf opgeraapt, strompel je verder. Tot het weer gaat met de zon op je huid…
  • Molengeluk

    6 mei 2018
    Het feest bij de molen. De zusjes beroemd en mooi alle drie, begeerte van velen, maar ik aan de kant. Verlegen verscholen. Hij wist het heel goed. Stoer, beetje macho. Eentje verliefd, schuifelend heen en weer. Verzamelend moed. Ze gooit zich naar voren. ‘Je bent knap’, probeert ze. Hij lacht, ‘ja ik weet het’. In trance blijft ze staren, haar hartje verloren. Ik zie haar nog staan. Met blinkende ogen. In mijn gedachten, zijn ze nog samen. De eeuwige liefde moet ergens bestaan…
  • Tassenactie

    6 mei 2018
    Ik leg de bekende gele Jumbo Big Shopper op mijn boodschappen. Het altijd vriendelijke kassameisje kijkt me lachend aan. ‘Hoeveel tassen heeft u nu al thuis?’. Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Hoe weet jij dat dan?’. ‘Sja, u heeft nooit een oude tas bij en neemt iedere keer een nieuwe mee. Of gooit u ze weg?’ Ze heeft gelijk. Ik heb er inderdaad altijd zo’n 45 in de kast liggen. Soms fungeren ze als bodem voor de kattenbak en ook hangt er regelmatig eentje aan de verwarming, dienst te doen als vuilniszak. ‘Grappig dat het je opvalt. Ik hoop stiekem dat er een keer een actie op touw wordt gezet. Dat je binnen vijf minuten een foto op Facebook moet posten van alle tassen die je in je kast heb liggen en als je de meeste hebt mag je ze allemaal gratis komen vullen met boodschappen. Zonder tijdslimiet’. Ze kijkt [lees verder]
  • Elke dinsdag

    6 mei 2018
    Terwijl mijn dochter om de diepvries spinazie huppelt, loop ik naar de kip. De kip is weg. Waar de kip lag, ligt nu gehakt. Nee. Geeneens gehakt van de kip. Even ben ik in de war. Ben geen autist, maar dit stoort me wel. Zomaar, zonder aankondiging. Terwijl ik rondkijk valt mijn oog op een Jumbomeisje. ‘Waar is de kip?, vraag ik verontwaardigd. ‘Oh, die ligt nu daar’, antwoordt ze met een professioneel aangemeten lach en wijst. ‘Maar daar lag het gehakt toch altijd?’. ‘Ja dat klopt, maar dat hebben we omgewisseld’. ‘En wat vond de kip daarvan?’, vraag ik weer. Ze lacht. ‘Dat hebben we niet overlegd eigenlijk, maar gewoon gedaan’. Ik slinger een pak in mijn kar en loop verder. De Roosvicee staat er gelukkig nog gewoon en de maggi ook. Bij de eieren pak ik weer mis. Weg. ‘Waar zijn de eieren nu weer heen’, vraag ik [lees verder]
  • Over ijs gesproken

    6 mei 2018
    Ik heb dat regelmatig, zomaar ineens. Dan moet ik ijs hebben. Soft ijs graag. Ik neem expres een andere weg en kom langs een cafetaria waarvan ik weet dat ze heerlijk ijs hebben. Met mijn hoorntje neem ik plaats op het bankje buiten. Neus in de zon. Al wegdromend merk ik dat mijn zon ineens weg is. Ik kijk en zie een man voor me staan. Met zijn fiets in de hand. ‘Is het lekker?’, vraagt hij geïnteresseerd. ‘Het was lekker, maar je staat er nu precies voor’. De man glimlacht. ‘Nee, ik bedoel het ijsje’. Ik vertel dat ik weet dat dit het beste soft ijsje van de buurt is. ‘Zeker proberen’, geef ik hem mee. ‘Wat kost het eigenlijk?, dat ijsje’. ‘Ik heb er twee euro voor betaald. Niet niks maar het zeker waard’. ‘Nou, dat valt me mee’, zegt de man. ‘Dan probeer ik er ook een’. Hij [lees verder]
  • Gratis bier

    6 mei 2018
    Naar de kassa lopend zie ik een boos mannetje bij de snel kassa staan. Kwaad tierend loopt hij heen en weer. ‘Dan wil ik de manager spreken’, roept hij hard. Zijn ogen staan wijd. Trekt zenuwachtig aan de klep van zijn cap en kijkt verwilderd in het rond. Hij vindt geen medestanders en wendt zich weer tot het kassameisje. ‘Stelletje asocialen’, roept hij nu. ‘Ik was de vierde in de rij, dus krijg ik dit voor niks’. Hij wijst naar zijn boodschappen op de balie. Dat het een halve liter Duits bier en twee aanstekers betreft maakt het tafereel nog zieliger. Hij wil het spel spelen, maar kent de regels niet. Het meisje bewaart haar kalmte en probeert de jongeman uit te leggen hoe het dan wel werkt, maar dat wil hij niet horen. ‘Ik was gewoon de vierde in de rij’, roept hij weer. Het geldt niet als er een [lees verder]
  • Traditie in ere

    6 mei 2018
    Ik ben veilig thuis pap. Bedankt voor het eten. Je verjaardag, jouw feestje met mama gevierd. Je komt vaak ter sprake, maar dat zal je wel weten. Over waarom, maar vooral hoe je was. Ik weet nu veel meer dan ik ooit van je wist. Wat laat en da’s jammer, maar zo hou ik me vast. Ik ben veilig thuis pap. Dus geen zorgen om mij. Ik leef met de dag en geniet van momenten. Ik lach en ik huil, besef alles meer. Ik mis niet zoveel, behalve het wij. Ik kijk niet achterom. Heel soms wel naar boven. Ik bedank je dan weer met een traan op mijn wang. Ooit zijn we weer samen, dat blijf ik geloven…
  • Een halve seconde

    6 mei 2018
    Het is laat. Laat, donker en glad. Het sneeuwt, zomaar ineens ook. Ik concentreer me op de wazige witte lijnen op het asfalt. Dan kijk ik naar de autolichten voor me. Op gepaste afstand volg ik iemand die ook zijn of haar best doet op de weg te blijven. Dan zie ik iets groots en donkers aan de kant van de weg. Het lijkt een stilstaande vrachtwagen. Terwijl ik me afvraag of de man wellicht hulp nog heeft zie ik de wagen voor me met een vaart van zo’n 80 km. achter op de trailer klappen. Hij schiet er een eind onderdoor en komt tot stilstand tegen het achterste wiel. Ik stuur de vluchtstrook op en spring zonder nadenken uit mijn bus. Het sneeuwt hevig en passerende auto’s razen met behoorlijke snelheid voorbij, terwijl de stukken van onderdelen in het rond vliegen. De chauffeur van de vrachtwagen komt me in [lees verder]
  • Relatief

    6 mei 2018
    De warmte van je wangen mijn innige verlangen Je kwam mijn vlinders vangen Nu sta ik hier alleen Je grapjes kwamen binnen In leuke dwaze zinnen Ik kon alleen maar winnen Je hield me op de been Geluk was niet te houden Ondanks we stiekem trouwden Jouw hart was echt een gouden Het mijne werd een steen Ik was heel lang bezeten en zal je nooit vergeten maar mijn passie is versleten Ik kan er nu omheen…
  • Kerst is geen boom

    6 mei 2018
    Mijn dochter is bang. ‘Ben je niet eenzaam pap?’, kroelt me heel hard, geeft een kus op mijn wang. Mijn jongens zijn lief. Hebben respect. Weten vaak alles en soms lekker toch weer wat kindernaief. De vrouw van mijn leven. Mijn moeder, ze geeft. Altijd en nog steeds. Dankbaar en zwaaiend, achter het raam. Hoofd trots geheven. De oudste geen zorgen. Helpt waar hij kan en staat altijd paraat. Plukt elk moment en houdt vast tot hij slaapt. Tot de volgende morgen. Kerst is geen boom. Geen eten en drinken, of dikke cadeaus. Geen man met een slee in een prachtige droom. Kerst is geen boom. Kerst zijn momenten. Door passie gedreven. Er zijn voor elkaar in het goede en kwade. Je hart luchten zonder een klein beetje schroom. Kerst is beseffen. Kerst is de liefde. Kijk om je heen. Niets in de wereld kan dat overtreffen… Fijne dagen allemaal [lees verder]
  • Verliefd

    6 mei 2018
    Ik vind je niet op Tinder en kom je nergens tegen, misschien als dat gebeuren zou, word ik ineens verlegen. De vrouw uit al mijn dromen, je kwam zomaar voorbij,  Juist als ik een kutdag had, was jij er en ik blij Ik zal je type toch niet zijn, dat had ik al zo vaak, En ben zo als ik heel goed weet, nooit zeker van mijn zaak Toch zou ik het proberen, misschien ook wel voor gaan, Ik zou er veel voor doen en toch zeker laten staan Het meisje van de Hornbach, mijn televisiefee Toe bel me en we spreken af, JippiejajaJippiejippiejee
  • Heel de dag

    6 mei 2018
    Je lange blonde haar ligt los, verspreid over je kussen Een lieve blik met ogen dicht, je lippen staan op sussen Je slaapt geruisloos, ademt stil, beleeft je stille dromen Misschien verwonderd of benieuwd naar welke uit zal komen Ik zou je willen wekken, je vertellen dan heel zacht Dat ik ook droom, en ja heel lang, misschien zelfs op je wacht. Ik zou je dan omarmen, heel lang, mezelf knijpen Want dit is wat ik zag vandaag, je zult me niet begrijpen. Een muze als geen ander, het beeld zal niet verdwijnen Mijn onderbuik, een klein verhaal, in hele grote lijnen x
  • Plantenliefde

    6 mei 2018
    Ik haat ze niet, maar heb ze jarenlang bewust gemeden. Ik ben eigenlijk helemaal geen planten waard. Alles gaat dood omdat het of op de verkeerde plaats staat of gewoon veel te weinig water krijgt. Toch staat er eentje in mijn huis. Niet meer de mooiste meer maar toch heeft hij onlangs zijn tweede verjaardag gevierd. Een Dracena. Ik moest het wel opzoeken, want ik heb nul verstand van planten en bloemen. Mijn geliefde Dracena is een speciale want ik kreeg hem voor vaderdag van mijn dochter. Wat je uit liefde krijgt moet je ook met liefde verzorgen, althans zo zou het moeten zijn. Voor mij is het een opgave. Deze mag namelijk niet dood. Nooit. De katten vreten er stukken af en als ik zie dat de bladeren de tafel raken gooi ik er weer twee volle glazen water in. Alles wat een liefdevolle plant zou behoeven, krijgt ie [lees verder]
  • Angst

    6 mei 2018
    Dat ze je vertelt dat je leuk bent. Leuk en grappig. Dat je hetzelfde voelt voor haar. Dat je weet dat je van haar gaat houden als je het toelaat. Veel. Dat je voelt dat zij de ware is en ze jouw leven completer zal maken. Je betere helft. Dat je beseft dat de wereld nog mooier zal zijn met haar naast je. Die angst bedoel ik…
  • Opgewacht bij het hek

    1 december 2016
    Als trouwe supporter van mijn kinderen sta ik ook tijdens hun voetbal trainingen zoveel mogelijk langs de lijn. Het lijkt vaak wat extra input te geven want ik zie ze regelmatig loeren om een glimp van goedkeuring op te kunnen vangen. Traditioneel hangen we erna nog heel even aan bar met koffie en een ‘gele Aquarius’. Snoepzak ‘on the go’. Als we terug rijden schiet net voor mijn aankomst een verkeerslicht op groen. Mazzel. Uit mijn ooghoek zie ik een rood licht voor de voetgangers, dus ik sla met een gerust hart rechtsaf. Blijkbaar mogen de fietsers vreemd genoeg wel doorrijden waardoor ze mijn pad zouden kruisen. In een flits en uit de duisternis, zie ik een fietser opdoemen waar ik nog net op tijd voor stil sta. De man is hevig geschrokken en scheld naar me. Waarom ik niet uit kan kijken. Sja, waarom niet.Heb geen idee. Het gebeurt [lees verder]
  • Even beroemd

    2 oktober 2016
    (Door Olav Heijt) Kleine modelletjes. Strak worden ze in de make up gezet. Nu mag het even. Opgewonden gezichtjes en trotse ouders. Als echte mannequins flaneren ze door de zaak met hun zelf uitgezochte kleding. Gooien hun haar naar achter en kijken verliefd in de verschillende spiegels. Vooral verliefd op zichzelf. Wat zouden ze graag groot zijn. Zo groot dat het gewoon mag. Nu en voor altijd. De ‘make up dame’ doet haar best. Ze brengt het als een prof. Mooie creaties verschijnen op de onschuldige wangen, ogen en lippen, alsof ze gereedgemaakt worden voor de rode loper. Even later gaan ze in de spotlights. De finale. De fotografe maakt het af. Om de beurt laten ze zich gewillig vastleggen met een smile van oor tot oor. Poseren gaat als vanzelf. Vanuit diverse hoeken beweegt ze met haar mond de kinderen in de meest ‘flashy’ poses. Bibelino, Bergen op Zoom. [lees verder]
  • Nieuw licht

    21 augustus 2016
    Je hartje begeert niet veel meer dan je hebt Soms te snel tevreden, onbewust afgegleden Je bent er voor ieder die hulp aan je vraagt Vergeet vaak jezelf, geniet maar de helft Je draait mee in de molen, een kaart voor altijd Tevreden draait de motor, maar je hart is veel groter Je weet dat er meer is, schuldig verbannen Soms ben je het zat, maar hoe diep is het gat Vandaag weer een nieuwe, een dag als zovelen Stilletjes dromend je aandacht verdelen…
  • Het Italiaantje

    7 augustus 2016
    Terug in de tijd. Er is haast niets veranderd. Als het even stil is kijk ik rond en denk aan vroeger. Dezelfde wijnkruiken aan het plafond. Het smeedwerk bij het toilet. Nu, zo’n dertig jaar verder. Andere mensen en andere gesprekken. Het is beter geworden. De ‘oude’ eigenaresse was een chagrijn. Zo’n type die je het eigenlijk niet gunt. Het gevoel blij te moeten zijn er te mogen eten. Toch gingen we. Het eten was tenslotte geweldig. De nieuwe sympathieke eigenaar heeft veel dingen behouden, qua inrichting en receptuur. Een deel van de kaart is jarenlang de kracht geweest van het gezellige Italiaanse restaurant ‘Il Macherrone’. De uiensoep, Pizza Pazza en kruidenboter waren altijd mijn favoriet en eigenlijk nog steeds. De basis is er nog steeds maar het smaakt beter. Voller. Op het krijtbord aan de wand verrast hij de klanten met steeds weer nieuwe creaties. Niet zomaar een kok. [lees verder]
  • Masker

    7 augustus 2016
    Je lichamelijke pijn is vergaan, genezen. Wat nog rest zijn de overblijfselen van het onrecht. Het duurde te lang, je had jezelf allang bewezen. Je weet het wel, gevoel en verstand. Het is al voorbij maar ze vechten constant. Je voelt het nog steeds of het de wond openrijt, het wordt wel minder hevig maar het is er nog altijd. Je wil graag door, maar na iedere drie stappen doe je er eentje terug. Het het tempo vertraagt en je weet ook waardoor. Het gaat zo langzaam dat je er aan twijfelt ooit wel op je bestemming te komen. Het gaat veel te traag, je komt er alleen in je dromen. Anderen zien je angst wel maar herkennen het niet. Er zijn er te weinig die het weten en zich kunnen verplaatsen, het was de limiet. Je laat ook niks toe, het is de angst. De angst om weer… Nee, [lees verder]
  • Wind verliest

    7 augustus 2016
    Je hoort de storm wel razen, maar raakt er aan gewend dan klapperen de ramen, je denkt dit is het end Maar je weet het gaat weer over, de rust en je bezint bekende stilte voor de storm, tot het waaien weer begint De wind beukt als nooit tevoren, de ramen bijna stuk angstig duik je in elkaar, waar is toch dat geluk In een stilte sta je op en pakt je spullen vlug het besef, de mooie tijd, die rust komt toch nooit terug Op zoek naar mooier oorden, geen spijt en geen berouw bang nu voor het stille tij, dat het weer keren zou…
  • Boogie Love

    7 augustus 2016
    Een jong meisje loopt me tegemoet in een zwarte sweater. ‘Boogie Down Family’ staat er op met vette witte letters. Het klopt ook wel want ik voel het vrijwel meteen. Het waart door de zaal van Gebouw T. Een walm van saamhorigheid. De liefde voor het eigen kind, maar zeker ook voor die van een ander. De liefde voor dansen. Plezier en respect is af te lezen van de vele vrolijke en soms gespannen gezichtjes. Als ik Sterre bij de ingang loslaat wordt ze opgeslokt door HipHopMonster. Het virus heeft zich ingenesteld en zal er, hopelijk, voorlopig nog wel zitten. In de volle zaal biedt een aardige Tholense HipHop vader me een lege stoel aan. ‘M’n zoontje neem ik wel op schoot zo meteen’, zegt hij vriendelijk. Mooi. We komen uiteindelijk allemaal voor hetzelfde. Dat is me wel een biertje waard. Ouders om me heen wijzen hun dochter of zoon [lees verder]
  • Zwaar weer

    7 augustus 2016
    Maak je geen zorgen. Uiteindelijk komt alles toch weer wel goed. Misschien vandaag, anders wel morgen. Je trekt het je aan. Niet erg, juist heel goed. Maar leer accepteren en daarna gewoon laten gaan. Dingen gebeuren. Soms leuk, soms wat minder. Maar als je een punt hebt gehaald, kun je het blad het beste verscheuren. Geef het een plekje. Ga door met iets nieuws en bewonder de wereld. Droom en geniet. Geen zorgen, ik wek je. Ik ben er voor jou. Wat er ook is of jou overkomt. Een veilige haven zolang jij het wil. Eerlijke warmte. Nooit in de kou…
  • Gelijke munt

    7 augustus 2016
    Mijn ruimtelijke inschattingsvermogen is meer dan redelijk. De uitstekende spiegels van mijn bus gaan zo nu en dan wel eens rakelings langs een spiegel van een tegenligger. Op een gegeven moment zie je dat gewoon. Of het past of niet. Keeperszicht noemen ze dat. Vandaag zag ik het even niet. Het zal een halve centimeter geweest zijn, maar ik schampte hem toch. De spiegel klapt in. Een dikke Jeep stopt achter me en ik zet mijn wagen aan de kant. Als ik uitgestapt ben zit de man nog in zijn auto. Ik loop naar de kant van de geschonden spiegel en zie dat er een stuk kunststof uit de rubberen rand is geschoten. Terwijl de man uitstapt knijp ik met 1 hand het ding weer in zijn fatsoen. ‘ M’n spiegel kapot’ , zegt de man beteuterd. Ik kijk naar de spiegel en klap hem terug. ‘Zo, weer gemaakt’, zeg [lees verder]
  • Safe

    7 augustus 2016
    The things you say, the things you write Sometimes keeps me up all night The way you dress, the way you shine Sometimes makes me wish you’re mine It keeps me warm, during the day And kill the bears along my way It brings me back, to dreams I had And makes me happy, sometimes sad The fear inside, just like a fire Burning flames, higher and higher The fear of things, I swore, I’d never Burning love, won’t burn forever Just let me be, don’t break my wall You would stumble, maybe fall Just let me be, the big unknown Nothing broken, nothing thrown…
  • Vaderdag

    7 augustus 2016
    Als ik van je droom, dan denk ik dat jij, dat regelt van boven, dan ben je bij mij. Dan doen we de dingen, als jaren geleden, we lachen en huilen, zijn kwaad en tevreden. Dan kijk je me aan, met je ogen staalblauw, en besef ik hoeveel ik nog steeds van je hou. Voor velen zo raar, maar ik heb het nooit koud dan ben je vast bij me, het voelt zo vertrouwd. Waarschijnlijk sla jij dan je arm om me heen, geniet van je warmte, want ik ben niet alleen. Nog lang niet, dat hoop ik, ooit kom ik er bij, ook dan ga ik waken, zoals jij bij mij. Mijn kinderen zullen het onbewust weten, en ook bij het weggaan hun jassen vergeten. xxx

Facebook

Meest gelezen

  • Altijd voor elkaar

    17 december 2018
    Je ligt tegen me aan. Kleine poes kijkt zielig, alsof hij weet. Hij voelt de liefde, knort voldaan. Mijn hand gaat door je haar. Ik [lees verder]
  • Gone

    10 november 2011
    all fucked up, and pretty messed all fucked up, I’m all that’s left teared apart, myself to blame teared apart, just not the same all [lees verder]

Archief